De symbolische betekenis van de Ka’aba, de Eben Shetyya en andere stenen van het begin en het centrum

Door Abe de Verteller op
Al jahar al Aswad

Al jahar al Aswad

In dit artikel wil ik een aantal belangrijke stenen onder de aandacht brengen die een grote invloed hebben gehad op de religie van vele culturen. Ik heb het dan over de Egyptische Benben steen van Heliopolis, de Griekse Omphalos van Delphi, de Keltische Lia Fail te Tara, de Romeinse Lapis Manalis en de steen van Cybele (beiden in Rome), de Joodse Eben Shetyya te Jeruzalem en de Arabische steen in de Ka’aba van Mekka. Deze heilige plaatsen werden gezien als het centrum van de wereld en juist op zulke plekken ligt of lag een ‘baetyl’, een heilige steen. Enkele van deze stenen werden ook gezien als het begin en de oorsprong van alle materie. Je kunt deze stenen zien als gigantische krachtcentra die de mens uit zijn dualiteit terug naar de éénheid en daarmee het centrum en het oerbegin kunnen brengen. Het is niet voor niets dat met name Jeruzalem, Mekka en Rome de centra zijn geworden van de drie belangrijkste monotheïstische religies! Om de reden hiervan duidelijk te maken zal ik de eigenschappen van de verschillende heilige stenen behandelen, vervolgens beschrijf ik de verschillende heilige stenen in nader detail.

Het oerbegin

Benben steen

Benben steen

Ergens is het allemaal begonnen, een plaats waar de allereerste materie van het universum zich gevormd heeft. En omdat mensen een directe relatie hebben met materie moest dat volgens de oude beschavingen wel ergens op aarde zijn. Deze materie kwam volgens de Egyptenaren als een berg oprijzen uit het Nun, hun naam voor de kosmische oceaan. Op dat eerste stukje materie zat al een god, de god Atoem. Zijn naam betekent ‘berg’ waardoor je kunt veronderstellen dat hij zelf die berg is. Hij wordt de grote hij-zij genoemd oftewel hij is een wezen met twee geslachten. De steen zelf heette Benben, wat mogelijk coïtus betekent. (1)

Volgens de Joodse folklore begon de schepping van de wereld door Jahweh met de Eben Shetyya. De Eben Shetyya is een platte geelbruine rotssteen die het fundament of de hoeksteen zou zijn, waar rondom God de wereld heeft gebouwd. Dit maakt de Tempelberg van Jeruzalem – waar de Eben Shetyya ligt – tot een centrum van de wereld. Ook paus Urbanus verklaarde in de elfde eeuw dat Jeruzalem het centrum van de wereld was. Oude wereldkaarten maken Jeruzalem inderdaad tot het midden van de wereld. (2)

Volgens de Arabieren kwam de zwarte steen uit de Ka’aba in Mekka uit de hemel afgedaald. De steen was door God al in het begin tijdens de scheppingsweek aangewezen als de steen voor zijn altaar. Adam deed toen al de rondgang rondom de steen. (3)

De meteoriet

De steen in de Ka’aba wordt om deze reden gezien als een meteoriet. De steen kwam uit de hemel zo wit als melk, maar is – volgens de overlevering – zwart geworden door de ‘zonden’ die het van de gelovigen heeft opgenomen. Ook de steen van de godin Kubaba / Cybele te Pessina (4) en die van Artemis te Efeze (14) werden omschreven als stenen die uit de hemel kwamen gevallen. Zelfs in de middeleeuwse Graallegenden wordt de Graal soms beschreven als een edelsteen die uit de kroon van Lucifer is gevallen toen hij uit de hemel viel. (5) Er is reden om aan te nemen dat zulke stenen meteorieten zijn. 

Het centrum van de wereld

OmphalosHet begin van de wereld moet logischerwijze ook het centrum van de wereld zijn. Van daaruit breidde de wereld zich uit en als je daar naar terug gaat moet je weer bij het exacte middelpunt uitkomen. Dit middelpunt moet ook exact onder het middelpunt van de hemel liggen. Voor de Grieken was dit exacte middelpunt Delphi en om preciezer te zijn de Omphalos, de navelsteen die aan de ingang van de tempel van Delphi was geplaatst. Door twee adelaars vanaf de Olympus de verschillende kant op te laten vliegen vond Zeus dit middelpunt op de plaats waar zij elkaar uiteindelijk weer ontmoetten. Hij plaatste er de steen die ooit door Kronos was ingeslikt in de veronderstelling dat hij het kind Zeus opat. (6)
Voor de heidense Arabieren en later voor alle moslims is Mekka het centrum van de wereld. Het centrum van de wereld is ook de plaats waar je het dichtst bij god bent. De hemelpoort zou recht boven Mekka liggen. De grote moskee van Mekka; de ‘Al-Masjid al-Haram’ zien zij als een aardse replica van de hemelse moskee waar alle engelen god aanbidden. Zij bidden echter niet puur naar de stad Mekka of zijn moskee, maar naar het meest heilige der heiligen in de moskee: de zwarte steen in de Ka’aba. In het centrum van de grote moskee van Mekka staat deze Ka’aba. Dit is een vierkant stenen gebouw – meestal in een zwarte doek gehuld – met daarin als oostelijke hoeksteen een zwarte meteorietsteen in een ovalen setting genaamd ‘Al-hajar Al-aswad’. Ka’aba betekent kubus en Al-hajar Al-aswad’ betekent zwarte steen.
Een vierde centrum van de wereld is Rome. Alle wegen leiden naar Rome en op de Palatijnse heuvel die gezien werd als het centrum van Rome lag een tempel gewijd aan Cybele. Zij werd vereerd in de vorm van een zwarte meteorietsteen. Ook lag daar de Lapis Manalis; een steen die de ingang naar de onderwereld zou afdekken.. Deze plek werd gezien als de ‘umbilicus urbis’, de navel van de stad. (8)

Poort naar de hemel

Eben Shetyya

Eben Shetyya

Het beginpunt en middelpunt van de wereld kan je zien als een ‘portal hole’ naar een andere bewustzijn of een andere dimensie. Het kan zo een poort naar de hemel èn naar de onderwereld vormen. Ook al is er rondom die oersteen met ons gewone bewustzijn slechts meer materie te ontwaren, hier was en is het contactpunt met die andere niet-zintuiglijk ervaarbare wereld. Dit is een heilige plaats, een plaats waar eenheidsbewustzijn mogelijk is. Ook de Eben Shetyya is zo’n plaats waar je dichtbij de hemel bent. De profeet Mohammed is ooit vanaf deze steen ‘ten hemel opgestegen’. Een andere steen waar een directe connectie met God was te maken was de steen van Bethel. Bethel betekend huis van El, oftewel huis van god. Het was het heiligdom wat Jacob vond toen hij op de vlucht was en buiten ging slapen met een steen als hoofdkussen. Hij zag daar in zijn visioen de engelen van god opstijgen en afdalen door een opening in de hemel (de zogenaamde Jacobsladder). Toen hij wakker werd besefte hij; ik heb geslapen bij een poort naar de hemel! Ten teken daarvan richtte hij de steen op als een altaarsteen en zalfde die en noemde de plek Bethel. Een met olie gezalfde, heilige steen heet een ‘baetyl’ of ‘baetylus’. Bethel is naar deze baetyl vernoemd. Die steen zelf is het huis van God of in ieder geval een manier om het goddelijke te aanschouwen en ervaren. (7)

Toegang tot de onderwereld

Zo’n begin van materie kan alleen uit de oerchaos zijn ontstaan. Er is geen andere materie, dat zou een paradox zijn.  Als vanuit deze allereerste materie het land zich naar alle kanten toe verspreid dan is het logisch dat als je teruggaat naar dit eerste begin, dat je daar ook het dichtst bij de andere dimensies bent. Zodra materie zich vormt – of het nu uit een kosmisch ei komt of als een steen uit de chaos oprijst – ontstaat er een boven en een beneden, (daarvoor is er nog geen ruimte om een boven en beneden in te hebben..) een hemel en aarde. (De Bijbel zegt het al: In het begin schiep God hemel en aarde.) Al heel snel schept de Egyptische god Atoem dan ook Shu en Tefnut, lucht en vocht en uit deze twee ontstaan weer Nut en Geb, hemel en aarde.

umbilicus urbis

umbilicus urbis

Direct onder de oersteen moet de ingang naar de onderwereld zijn. Volgens de folklore der moslims zou er dan ook onder de Eben Shetyya de bron der zielen liggen. In Rome zou op de Palatijnse heuvel de ingang van de onderwereld liggen. Hier was een put gegraven. Deze put werd afgedekt door de Lapis Manalis. Dit is de steen van de Manes; de geesten van de overledenen. De Lapis zou de poort naar Hades, oftewel de ingang van de onderwereld afdekken. Deze put werd wel de ‘Mundus Cerreres’ genoemd en stond op de plaats die gezien werd als het symbolische centrum van Rome; de umbilicus urbis Romae (de navel van Rome). (8) Verder is Delphi een duidelijke ingang naar de onderwereld. Het heiligdom was gewijd aan de aardegodin Gaia en de priesteressen ontvingen hun orakels van de draak Python die tot hen sprak vanuit een spleet in de aarde.

Plaats van eenheidsbewustzijn

Tara-LiaFail

Lia Fail

De plaats waar hemel en aarde samenkomen moet wel een plaats zijn waar het mannelijke en het vrouwelijke samengaan. Dit kan je verbeelden door middel van seksualiteit. Dit zien we terug in de betekenis van de naam Benben voor de eerste steen in Egypte. Dit woord betekent waarschijnlijk coïtus. Volgens een legende moeten ergens in de voor-Islamitische tijd eens een paar genaamd Isaf en Naila de liefde hebben bedreven binnen het heiligdom van de Ka’aba. Ze werden voor straf terstond veranderd in twee stenen. Deze stenen werden in de heidense tijd nog aangeroepen door onvruchtbare vrouwen in de hoop dat zij zo toch nog zwanger zouden worden. Dit laatste is een teken dat het hier niet om een straf gaat. Het geeft eerder de connectie aan tussen de Ka’aba als het heilige der heiligen en de eenwording die daar plaats vind. In een Griekse mythe wordt Atalanta en haar man Hippomenes betrapt door Cybele terwijl ze seks bedrijven in haar tempel. Cybele verandert ze als straf in twee leeuwen. Deze krijgen vervolgens wel de eer om haar strijdwagen te trekken. (http://www.eslam.de/begriffe/i/isaf_und_naila.htm/ http://en.wikipedia.org/wiki/Hippomenes)
Ook wordt er van een aantal heilige stenen beweerd dat ze een mannelijk of vrouwelijk geslachtsdeel voorstellen. De Benbensteen is volgens één versie het topje van de fallus van de aardegod Geb. De Lia Fail van Tara in Ierland had in de middeleeuwen de bijnaam ‘penis van Fergus’. Van de Omphalos van Delphi wordt meestal gezegd dat zij een navel voorstelt, maar er wordt ook gesuggereerd dat het om een clitoris zou gaan. De steen in de Ka’aba heeft weer een yoni-vormige omlijsting. Al deze dingen zijn maar hints en suggesties maar het zijn er wel een heleboel!

De God(in) in de steen

timthumbDe steen was het huis van God en in enkele gevallen was het de godheid zelf! Bij de steen had men het gevoel dichtbij het goddelijke te zijn of anders dichtbij de God zelf. De zwarte steen van Pessinus was Cybele en de zwarte steen van Emesa was de zonnegod Elogabalus. (12) Atoem was de Benbensteen en de god Dusares werd vereenzelvigd met zijn steen in Petra. (11) Ook de Ka’aba was in de heidense tijd de godin zelf.  Dit zien wij tegenwoordig als extreem bijgelovig, maar als er op de plaats zelf een intens sterke verbinding te leggen valt met het heilige, er een gevoel van éénwording plaats vindt, dan is de entiteit van die plaats vele malen groter dan die van de mens en derhalve goddelijk te noemen. Hiervoor hoefden de stenen niet tot mensvormige beelden gebeeldhouwd te worden. Zodra de steen gebeeldhouwd wordt veranderd het in een verwijzing naar iets anders wat niet op die plek zelf is, maar wat misschien wel opgeroepen kan worden. De ongehouwen steen als aniconisch beeld van de god of godin is geen verwijzing. Het is de godheid zelf.

De paradox

paphos3

Aphrodite van Paphos

Zodra men door deze steen in een ander bewustzijn is gekomen telt onze logica niet meer. We betreden de wereld van de paradox. Onder en boven als materiële plaatsbepalingen kloppen niet meer, het is boven èn onder, het besef van tijd verdwijnt, de steen is zwart èn wit, en de god van de plaats is mannelijk èn vrouwelijk! Atoem is dan ook de grote hij-zij, de god is in deze staat nog van beide geslachten! Ook Cybele was als Agdistis een wezen met zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtsdelen. De steen van de Ka’aba zou eerst wit zijn geweest en zwart zijn geworden door het opnemen van alle zonden der moslims. De steen van Aphrodite op het eiland Paphos zou wit zijn geweest, maar is nu te bewonderen als een zwarte steen. Dit zijn allemaal tekenen dat op die plaatsen een eenheidsbewustzijn bereikt wordt. (9)

Altaar van de vrijmetselaars

Altaar van de vrijmetselaars

De allergrootste paradox is dat de plaats waar je terug kan gaan naar éénheid en verlichting tegelijk de plaats is waar alle materie uit ontsproot. Daardoor staat de steen van het centrum en de oorsprong ook voor de steen van de materie. Zeker als het om een kubusvormige steen of plaats gaat. De Ka’aba betekend kubus en is ook kubusvormig. Cybele werd oorspronkelijk Kubaba genoemd, oftewel vrouwe van de kubus. (C. Matthews – Sophia p. 16) Het heilige der heiligen in de tempel van Jeruzalem was in de vorm van een kubus. Ook het altaar van de vrijmetselaars heeft meestal de vorm van een kubus. De kubus staat symbool voor de bouwblokken van de materiële wereld en ook de tweedimensionale vorm, het vierkant is een symbool voor de materie. Haar vier hoeken staan voor de vier elementen waaruit de materie is gevormd.

De vier elementen

Fragment van de  Cintamani steen

Fragment van de
Cintamani steen

Een aantal beroemde heilige stenen worden gezien als staand voor één van de vier elementen. De kroningssteen Lia Fail is één van de vier schatten die door het elfenvolk naar Ierland is gebracht. De andere drie zijn een zwaard, een ketel en een speer. De Graalsteen is één van de vier verschijningen tijdens de processie van de Graal, naast de beker, het zwaard en de lans. Ook deze vier zijn te associëren met de elementen. Beide keren vertegenwoordigt de steen het element aarde of anders gezegd de meest vaste materie. In Tibet bestaat een legende over de Cintamani steen. Een steen die samen met drie andere relieken uit de hemel viel. Een daarvan was de gebedskom van Buddha. Mogelijk staan ook deze vier relieken voor de vier elementen. (15) In feite herbergt elk groot natuurlijk heiligdom minstens drie van de vier elementen: Een bron die naar de onderwereld reikt (water), een boom die met zijn toppen naar de hemel reikt (vuur) en een steen die boven en beneden met elkaar verbindt (aarde).

Conclusie

Het onderwerp van de steen van het begin en het centrum is zeer interessant. Al was het maar vanwege het grote belang dat zowel de Joden, als de moslims aan een dergelijke steen hechten. Voor mij gaat het om de esoterische betekenis van deze steen. Het is de fundatiesteen waarop alle andere materie rust. Wie deze steen weghaalt kan de vernietiging van onze wereld veroorzaken. De wateren van de afgrond, oftewel de kosmische oceaan zouden onze wereld weer overstromen, zoals het ooit gebeurde ten tijde van Noach/Utnapishtim. Hij kon overleven dankzij zijn kubusvormige doos, waar de kiem van bewustzijn in kon overleven; de Ark.
Wie naar de steen van het centrum en het begin gaat kan de ervaring ondergaan wat bewustzijn is zonder materie en gedachten. Meestal is zoiets voorbehouden aan ingewijden. Mensen die dit doen zonder de vereiste inwijding lopen het risico dat de chaos hen overweldigt, oftewel ze worden gek. Toch is het een risico wel waard, want hier is ook de plaats van het heilige der heiligen, de plaats waar je in rechtstreeks contact kan komen met het Goddelijke. Dit is ook het contact met de godin van het noodlot, Manat de onafwendbare. Zij toont je dat eenheidsbewustzijn heel dicht bij een bijna-doodervaring komt. Alles waarmee je je kunt identificeren verdwijnt, je wordt opgeslokt in een zwart vierkant gat. Van alle materie en gedachten om je heen blijft precies één zwarte kubusvormige steen over. Daarin – als in de ark – zit je, met rondom chaos of éénheid.
De godin of priesteres, de god of priester is de incubus die op je gaat liggen (=incubare) tijdens de incubatie of tempelslaap in dit heilige der heiligen. Dit verandert je bewustzijn en bezorgt je de nachtmerrie dat je dood gaat én/of de droom van seksuele eenwording. De Godin van de zwarte kubus Kubaba/Cybele is ook de grote moeder. Net als haar Griekse evenknie Rhea komen alle belangrijke goden uit haar voort. En samen met alle goden, komt er weer orde in de chaos. De eenheidsparadox verdwijnt: hemel en aarde, onder en boven vinden hun plaats weer terug. Als jij opgenomen wordt door de zwarte steen, opgeslokt en uitgespuugd, dan zal dood en chaos weer tot orde worden. Een geordende kosmos die nooit meer doods en gescheiden kan zijn omdat je weet uit welke levende materie het is opgebouwd. Je bent een ingewijde geworden.

http://www.indigogroup.co.uk/edge/blston2.htm
http://www.indigogroup.co.uk/edge/blstone.htm
Rufus C. Camphausen, ‘The Ka’bah at Mecca’, Bres(Holland) No.139, 1989.
http://en.wikipedia.org/wiki/Baetylus
http://illuminatiwatcher.com/decoding-illuminati-symbolism-saturn-black-cube/

1) De benbensteen

egpytian_museum_cairo_7063In de Egyptische mythologie is de Benben de eerste steen of heuvel die oprees uit de diepten van Nu. De god Atoem zat op deze steen of was deze steen. Vanuit deze steen kwam ook de allereerste keer de zon op. Benben zou copulatie betekenen. Als de rimpelingen die een steen veroorzaakt in het water zo breidde de materie zich uit, met de zwarte Benben steen als epicentrum. Zo bleef deze steen het centrum van de kosmos. Heliopolis – maar ook andere plaatsen – claimde de verblijfplaats van deze steen van het centrum te zijn. De steen kreeg de vorm van een kleine piramide. De piramide werd wel gezien als de per-neter; het huis van de natuur of van de energie. Mogelijk werden de priesters daar ingewijd in de kracht van de zwarte Benben steen. Deze steen kon echter ook in het Heilige der heiligen van de tempel liggen om daar de eerste stralen van de zon op te vangen en om daar te dienen voor inwijding. De phoenixvogel leefde op de benbensteen en werd daarom Bennu vogel genoemd. De fallus van Geb wordt door de Egyptenaren verbeeld door middel van een obelisk. Het bovenste topje van de eerste obelisk werd ook gezien als de Benben steen en de piramidion oftewel de bovenste steen van een piramide werd de ‘benbenet’ genoemd. De piramidion was verguld of juist van zwarte graniet.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Benben
http://robertbauval.co.uk/articles/articles/DE14.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Pyramidion
Zie ook mijn artikel: https://www.abedeverteller.nl/kosmos-en-chaos-in-de-egyptische-scheppingsmythe-van-on/

2) Eben Shetyya

Eben Shetyya

Eben Shetyya

De Eben Shetyya is de heiligste plaats voor het Jodendom. Het is een platte geelbruine rotssteen die door God in de ‘tehom’, de afgrond werd gegooid. Eben Shetyya betekend fundament- of hoeksteen omdat zij het fundament of de hoeksteen werd waar rondom God (Jehova) de wereld bouwde. (vgl. de Egyptische benben steen) Koning David had de steen opnieuw gevonden tijdens de bouw van de eerste tempel. Toen hij deze probeerde te verwijderen begonnen de wateren uit de diepte op te rijzen. De steen mocht toen op zijn plaats blijven. Het zou de wateren van de afgrond (Abzu) op zijn plaats houden. De steen zou volgens de rabbi’s ook het centrum – de navel – van de wereld zijn. Op deze (altaar)steen heeft Abraham – volgens de Joodse folklore – zijn zoon Isaäk bijna geofferd en hierop heeft ook Noach zijn eerste offer geplengd na de zondvloed. Het is het meest tastbare bewijs van het verbond tussen mens en god. Het is een teken van de mogelijkheid voor de mens om ten hemel op te stijgen.

Deze steen stond in het centrum van het heilige der heiligen van de tempel van Jeruzalem op de Tembelberg ‘Mount Moriah’. Dit was het voetstuk waarop de Ark van het verbond was geplaatst. Binnen in de ark zaten o.a. de twee stenen tafelen van de tien geboden. Dit meest heilige deel van de tempel was – net als de Ka’aba – kubusvormig en omgeven door zwarte gordijnen. De Eben Shetyya was in de tempel ook de altaarsteen waarop de offers plaats vonden. Na de vernietiging van de tempel bleef de rots over.

Deze rots is ook heilig voor de moslims. In de Mohammedaanse tijd in Jeruzalem werd rondom de Eben Shetyya de moskee van de rotskoepel gebouwd. Onder deze steen zou volgens de moslims de ‘bron der zielen’ liggen (te vergelijken met de ‘wateren van de afgrond’). Het was erg belangrijk dat deze steen niet verwijderd zou worden. Dit zou chaos op aarde brengen. Vanuit de rotskoepel waar deze steen ligt is Mohammed ooit ten hemel gestegen. Hij bezocht toen samen met de engel Gabriël de zeven hemelen. Een afdruk in de Eben shetyya wordt nog steeds aangewezen als de voetafdruk van Mohammed. Daarnaast zijn de vingers van de engel Gabriël te ontwaren die de rots tegenhield toen die ook net als Mohammed ten hemel wilde varen.. Dit gebeuren maakt Jeruzalem de op twee na heiligste plaats voor de moslims.

http://www.scribd.com/doc/59002769/Origin-and-significance-of-the-Magen-Dawid#scribd Lewy – the origin and significance of the magen dawid 343ev
Ahimaaz – ‘The book of king solomon’ http://books.google.nl/books?id=mtRoULYvvQ4C&pg=PA240&lpg=PA240&dq=Eben+Shetiyyah&source=bl&ots=aU-R1TTiml&sig=8lKghiRT9_a–IP0lVYD2sz5bCo&hl=nl&sa=X&ei=mSxfUIiRKenJ0AWysoCwAQ&ved=0CGIQ6AEwCQ#v=onepage&q=Eben%20Shetiyyah&f=false
http://en.wikipedia.org/wiki/Foundation_Stone

3) Ka’aba

Ka'aba

Ka’aba

Alle moslims horen vijf maal per dag tot Allah te bidden. Dit doen zij in de richting van Mekka. Mekka zien zij als het centrum van de wereld. Het centrum van de wereld is ook de plaats waar je het dichtst bij God bent en de hemelpoort zou recht boven Mekka liggen. De moskee van Mekka; de ‘Al-Masjid al-Haram’ zien zij als een aardse replica van de hemelse moskee waar alle engelen god aanbidden.

Zij bidden echter niet puur naar de stad Mekka of zijn moskee, maar naar het meest heilige der heiligen in de moskee: de zwarte steen in de Ka’aba. In het centrum van de grote moskee van Mekka staat deze Ka’aba. Dit is een vierkant stenen gebouw – meestal in een zwarte doek gehuld – met daarin als oostelijke hoeksteen een zwarte meteorietsteen of agaatsteen in een ovalen setting genaamd ‘Al-hajar Al-aswad’. Ka’aba betekent kubus en Al-hajar Al-aswad’ betekend zwarte steen. De vorm van de steen wordt door niet-moslims wel geassocieerd met de vulva van de godin, maar wordt door de moslims de ‘rechterhand van God op aarde’ genoemd. (Dit doet sterk denken aan de Egyptische godin Iusaaset wat ‘de hand van Atoem’ betekend..) De steen zou uit de hemel zijn afgedaald in de tijd van Adam. De steen was toen nog zo wit als melk, maar hij is in de loop van de tijd zwart geworden door de ‘zonden’ die het van de gelovigen heeft opgenomen. Dit idee dat de steen de zonden van de gelovige moslim kan opnemen en hem zo zuivert is niet officieel, maar velen geloven in een weldadige werking van de steen. De steen wordt gezien als een meteoriet.

Volgens een middeleeuwse legende zou de steen er al zijn voor de schepping van de aarde. Hij dreef duizend jaar op de wateren en kwam te rusten in Mekka toen de wateren zich terugtrokken om plaats te maken voor de aarde. (http://www.aramcoworld.com/issue/197406/the.ka.bah.house.of.god.htm) De steen was door God al in het begin tijdens de scheppingsweek aangewezen als de steen voor zijn altaar. Adam deed toen al de rondgang rondom de steen. Later zou Ibrahim (Abraham) er een tempel (de Ka’aba) omheen hebben gebouwd. Hij noemt deze Bait-ul-Allah, oftewel huis van  god. Dit woord is etymologisch verwant aan Bethel en baetyl, oftewel heilige steen.

Twintig meter ten oosten van de zwarte steen in de moskee van Mekka was nog een ander wonder te aanschouwen; de Zamzam bron. Elke pelgrim wil minstens een teug van het water van de bron die nooit op zou drogen. Zij zien het water als zuiverend en genezend. De bron werd door Ishmail gevonden, de zoon van Abraham en de stamvader van het volk der Arabieren (of door de engel Gabriël). In navolging van zijn moeder Hagar lopen de pelgrims nog zeven maal heen en terug naar de bron, zoals ook zij zeven maal deed, op zoek naar water voor haar stervend kind.

Mohammed en de Ka'aba

Een illustratie uit de Jami-al-Tawarikh uit 1315 met de Zwarte steen

In de pre-islamitische tijd werd de Ka’aba zelf als een vrouwelijke godheid gezien. Het was een schrijn van drie godinnen. Hun namen worden ook in de Koran genoemd (Sura 53:19-20). De drie worden daar als volgt genoemd: Al-Lat (= aarde of onderwereld), Al-Uzza (=de sterke) en Manat (Fortuin of Noodlot). Na de overname van het heiligdom door de moslims werden zij wel de dochters van Allah genoemd. Al-Lat betekend Godin (mogelijk met de connotatie van melkgevend of voedend) Mogelijk is zij een drievoudige godin, waarbij haar namen als maagd, moeder en oude vrouw Q’re, Al-Uzza en Al-Menet (Manat) zijn.

Mogelijk werden meer goden vereerd bij de Ka’aba want er zouden in de heidense tijd 360 verschillende afgodsbeelden in hebben gestaan. Dit getal kan echter ook verwijzen naar de dagen van het jaar (Net als in de Egyptische kalender zitten er in de Arabische slechts 360 dagen, de overige vijf zijn heilige dagen buiten het jaar). De grootste god van de 360 was Hubal. Een god vereerd in de vorm van een mens met een gouden rechterhand op de plaats waar zijn oorspronkelijke hand afgebroken was. Hij wordt geïdentificeerd met Saturnus, die als bijnaam ‘de zwarte’ heeft. De naam Hubal betekent ‘hij die met geweld de moeder van haar kinderen berooft’. Zijn beeld werd op de opening van een bron in de ka’aba gezet als teken dat hij de ondergrondse wateren kon tegenhouden. Manat de godin van het noodlot was zijn vrouw. Beide werden ook aanbeden door de Nabateeërs van Petra.

In de tijd van de verering van Al-Lat zouden zeven priesteressen zeven maal naakt om de steen gedanst hebben als teken van de zeven planeten die om de zon heen draaien. Dit doet sterk denken aan de afdaling van Inanna naar de onderwereld om telkens een sluier af te doen tot zij voor de koningin van de onderwereld Ereshkigal staat. Deze is ook wel bekend onder de Hebreeuwse naam Allatu.

Tegenwoordig cirkelen de (alleen mannelijke en geklede) gelovigen zeven maal tegen de klok in rondom deze steen. Dit doen zij als onderdeel van de rituelen van de Haj, de heilige pelgrimage naar Mekka. De steen moet gekust en aangeraakt worden. Een enkele gelukkige krijgt werkelijk de kans om de steen te kussen, maar men mag volstaan met het wijzen naar de steen. Door dit wijzen of kussen bezegel je je verbond van trouw aan Allah, aan god, zoals Allah ooit zijn verbond maakte met Abraham.

http://www.crystalinks.com/blackstone.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Black_Stone
http://nl.wikipedia.org/wiki/Ka’aba
http://en.wikipedia.org/wiki/Kaaba
http://www.indigogroup.co.uk/edge/blstone.htm
http://www.indigogroup.co.uk/edge/blston2.htm
http://eshaykh.com/ibadat-worship/hajj-umrah-ziyarah/what-is-hajar-al-aswad/
http://nl.wikipedia.org/wiki/Al-Masjid_al-Haram
Karen Armstrong (2000,2002). Islam: A Short History.

4) De zwarte steen van Cybele

CybeleCybele is de grote moedergodin van de Frygiërs en later ook van de Romeinen. Zij is de Magna mater, de grote moeder van de Goden. Zij wordt vereerd als een getroonde vrouw met leeuwen als armleuningen. Haar troon is kubusvormig en zij heeft een kubusvormig bankje onder de voeten. Maar zij wordt ook aanbeden in de vorm van een zwarte steen. Zij wordt Agdos genoemd als het om haar verschijning in de vorm van een rots/ steen gaat. Dit zou ook de steen zijn waarmee Deucalion en Pyrrha – na de Griekse zondvloed – een nieuw mensengeslacht vormden. (Forlong – encylopedia of religions Pausanias 7-17, Arnobius) Zeus masturbeert op de rots Agdos en zo wordt zij zwanger van het dubbelgeslachtelijke wezen Agdistis.
Toen Rome haar grote strijd voerde tegen de Carthagers vreesde zij haar positie als machtscentrum van de wereld te verliezen. Op advies van de Sibille werd de godin Cybele Anno 204 v.c. naar Rome gebracht uit Pessinos Phrygië. Zij werd vereerd in de vorm van een zwarte kleine meteorietsteen. Deze werd eerst in de tempel van Victoria en later in de aan Cybele gewijde tempel op de Palatijnse heuvel gebracht. De steen werd later gebruikt als het gezicht van het beeld van Cybele.
Andere bronnen vertellen dat er een massieve zware ijzeren meteorietsteen van Pessinos naar Rome werd gebracht die de Godin Cybele zou herbergen. In haar ere werd het Phrygianum gebouwd. Een tempel ter ere van Cybele en haar steen stond op de heuvel van het Vaticaan. Hier vond ook het Taurobolium plaats, waarbij een initiaat in een put ging zitten toegedekt met een gril waarboven een stier geofferd werd. Hij werd zo besprenkeld met stierenbloed. In die tijd was deze heuvel in gebruik als begraafplaats. Een teken van haar aanbidding op deze heuvel werd nog in de 17e eeuw gevonden in de vorm van een aantal altaren van Cybele onder de Sint Pieter. Het is onbekend wat er na de vernietiging van de tempel van Cybele met de steen is gebeurd.

http://inanna.virtualave.net/roman.html
http://www.circewicca.nl/goden/kybele.html
http://one-evil.org/entities_locations/location_vatican.htm
http://saintpetersbasilica.org/Necropolis/MG/TheTombofStPeter-3.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Cybele

5) De Graal als steen uit de hemel

In de Parzifal van Wolfram wordt de Graal ‘lapsit excellis’ genoemd (mogelijk betekend dit verworpen steen, of steen uit de hemel; ‘ex caelis’). Door de kracht van deze steen verbrandt de phoenix, wordt tot as, maar keert weerom, wordt opnieuw geboren:

‘And that stone is both pure and precious — Its name hast thou never heard ?
Men call it Lapis Exilis — by its magic the wondrous bird.
The Phoenix, becometh ashes, and yet doth such virtue flow
From the stone, that afresh it riseth renewed from the ashes glow,

Het verhaal van Lucifer en de steen van smaragd die uit zijn kroon viel toen hij neerstortte uit de hemel, staat ook in de Wartburg krieg. (een Duits gedicht uit de 13e eeuw)

3426957-satan-fall-milton143 So höre von der Krone Pracht:
Nach sechzigtausend Engel Wunsch ward sie gemacht,
Die wollten Gott vom Himmelreiche drängen.

Sieh Lucifer, so ward sie dein!
Wo irgend werthe, weise Meisterpfaffen sei’n,
Die wüsten wohl, daß ich die Wahrheit sänge.

St. Michael sah Gottes Zorn um solchen Hochmuths Pralen:
Die Krone brach sein Schwert im Saus
Ihm von dem Haupte: Seht, da sprang ein Stein daraus,
Der ward hernach auf Erden Parzivalen.

145 Den Stein, der aus der Krone sprang, 
Den fand, der stäts mit hohem Preis nach Würde rang, 
Titurel, der oft die Ritter streute

6) Omphalos van Delphi.

Omphalos Delphi

Omphalos Delphi

De Omphalos of navelsteen van het orakel van Delphi werd gezien als de navel, oftewel het centrum van de wereld. Aan de vorm en de naam te zien zou het net zo goed om een clitoris kunnen gaan. Om-phalos betekend fallus van de buik of baarmoeder en de vorm van het object lijkt ook wel enigszins op de top van een penis. Maar een uitpuilende navel zou ook mogelijk zijn. Toch met Delphi als woord voor baarmoeder en als oorspronkelijk heiligdom van Gaia, is het passend om bij de ingang van deze ‘baarmoeder’grot een dergelijke steen te hebben. De mythologie rondom deze steen is opmerkelijk. Het zou de steen zijn die Kronos opslokte toen hij dacht de baby Zeus op te eten. Hij kreeg een braakmiddel toegediend en spuugde alle goden, maar ook de steen weer uit. Het gouden tijdperk van Kronos / Saturnus was daarmee voorbij. Vervolgens plaatste Zeus de steen bij de ingang van het heiligdom van Delphi. Later nam Apollo het heiligdom over van Gaia, daarvoor moest hij eerst wel de draak-slang python verslaan. Hij begroef het beest onder de Omphalos. Geheel en al dood zal het beest niet geweest zijn, want de pythia, de orakelende priesteressen, claimden dat ze hun orakels van de python ontvingen..

7) Bethel

j_raffaelloBethel betekend huis van El, oftewel huis van god. Het was het heiligdom wat Jacob creëerde toen hij sliep met een steen als hoofdkussen. Hij zag in zijn visioen de engelen van god via een ladder opklimmen en afdalen door een opening in de hemel (de zogenaamde Jacobsladder), ook hoorde hij hoe god tot hem sprak. Deze sloot daar met hem een verbond en beloofde hem stamvader van een volk te maken als hij hem goed zou dienen. Toen hij wakker werd besefte hij; ‘deze plek is het huis van god en de poort van de hemel!’ Ten teken daarvan richtte hij de steen op als een altaarsteen en zalfde die en noemde de plek Bethel. Een met olie gezalfde steen heet een ‘baetyl’ of ‘baetylus’. Die steen zelf is het huis van God of in ieder geval een manier om het goddelijke te aanschouwen. Later gaat Jacob naar de plaats terug en krijgt er een nieuwe naam; Israël. Hij richt dan een stenen zuil op die hij ook zalft en als altaar gebruikt. De steen is natuurlijk veel te groot èn te oncomfortabel om werkelijk als hoofdkussen te dienen.. Ook zegt de Bijbel dat de plek al door Abraham als altaar werd gebruikt. Jacob zal er naar toe zijn gegaan om door te slapen bij de steen een openbaring mee te maken of een inwijding te krijgen. Zoals gebruikelijk met inwijdingen verandert hij daarna zijn naam.

http://en.wikipedia.org/wiki/Bethel
Armstrong – Een geschiedenis van God 31
Bijbel Genesis 12, 28 en 35

8) Lapis Manalis

umbilicus urbis

umbilicus urbis

Volgens de overlevering zou, toen Rome werd gesticht, Romulus in het Comitium van de Forum Romanum op de Palatijnse heuvel een put hebben laten graven. Deze put werd afgedekt door de Lapis Manalis. Dit is de steen van de ‘manes’; de geesten van de overledenen. De Lapis zou de poort naar Hades, oftewel de ingang van de onderwereld afdekken. Deze put werd wel de ‘Mundus Cerreres’ genoemd; wereld van Ceres, de graangodin, omdat de vruchten van de eerste oogst er als offer in werden gegooit. Dit gebeurde drie maal per jaar op 24 augustus, 5 oktober en 8 november. Dit waren ongeluksdagen waarin de doden tijdelijk werden vrijgelaten om rond te kunnen spoken. Dit zou volgens Plutarchus ook de plaats zijn van waaruit Rome was ontstaan en daarmee de Umbilicus Urbis Romae oftewel de navel van de stad Rome.

http://en.wikipedia.org/wiki/Lapis_manalis
http://en.wikipedia.org/wiki/Umbilicus_urbis_Romae
Zeus: a study in ancient religion

9) De witte of zwarte steen van Aphrodite van Paphos

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Steen van Aphrodite

Aphrodite zou in Paphos geboren zijn of daar aan land zijn gestapt toen zij geboren werd uit het schuim van de teelballen van de gecastreerde Ouranos. Op Paphos werd zij vereerd in de open lucht in de vorm van een witte piramide- of kegelvormige steen van een onbekend materiaal, zij stond direct naast een altaar voor Aphrodite. Dit was zo’n bijzondere plaats dat als het regende het altaar en de steen niet nat werden. Tegenwoordig is de steen in het Kouklia museum te bewonderen. Echter de steen is nu zwart in plaats van wit.
http://en.wikipedia.org/wiki/Kouklia

10) De Lia fail

The Lia Fail or Stone of Destiny at The Hill of Tara, Co. MeathDe Lia fail – Steen van het noodlot –  was één van de vier schatten die het volk van Danu naar Ierland meenam. Uit de naam van de steen valt ook te halen dat het om een gewijde steen gaat, mogelijk beschermt door een heg. Op deze steen werden de Ierse koningen uit de heidense tijd gekroond. De steen zou bij die gelegenheden een brul geven. Het eiland Ierland werd naar de steen Inis fail genoemd. Het eiland van het noodlot of het eiland beschermt door een heg.

De Schotse steen van Scone wordt in het Gaelic ook Lia Fail oftewel (gewijde) steen van het noodlot genoemd. En volgens Schotse kroniekschrijvers uit de 13e eeuw zou dit dezelfde steen zijn als die van Tara, die uitgeleend zou zijn in de 6e eeuw om koning Fergus van een Schots deelkoninkrijk te kronen, hij zond de steen echter niet terug. Hij werd ook wel Jacob’s kussen genoemd naar het verhaal over Bethel in de bijbel. De steen was uitgehold om als stoel te dienen en bedoeld voor de kroning van de Schotse koningen. Hij is ook bekend als de ‘hag of Scone’. Hiermee bestaat er een associatie tussen de steen en de zwarte godin.

De steen van Scone werd door de Engelsen naar Londen gevoerd om daar de kroningssteen in de kathedraal van Westminster voor de Engelse koningen te worden. Echter anderen beweren dat Edward nooit de juiste steen vond. In een curieus 19e eeuws verslag wordt melding gemaakt van een meteorietsteen die bij opgravingen werd gevonden op de plaats waar koning Macbeth ooit zijn kasteel had. Dit zou dan de begraven en verstopte echte steen van Scone zijn.

http://www.danann.org/library/symb/lia.html
http://en.wikipedia.org/wiki/Lia_F%C3%A1il
http://www.philipcoppens.com/stone_destiny.html
Ik heb hier uitgebreid over geschreven in mijn artikel: de ware koning en de brul van de lia fail
https://www.abedeverteller.nl/de-ware-koning-en-de-brul-van-de-lia-fail/

11) De zwarte steen van Dusares

De Nabateeërs van Petra (In de laatste paar eeuwen voor christus in het huidige Jordanië) hadden twee belangrijke goden: Al-Uzza (ook wel Chaabou genaamd) en haar zoon Dusares. De dondergod Dusares (Duchares of Dhu Shara) vereerden ze in de vorm van een ongehouwen blok steen. Deze steen was zwart en ongeveer kubusvormig, vier voet hoog en twee voet breed. Deze steen werd te Petra op 25 december zeven maal om de tempel heen gedragen. Er werden bloedoffers op geplengd. Ook nu nog wordt er in de buurt van Petra in een moskee een zwarte heilige steen bewaard. Hiervan wordt beweerd dat het een scherf is van de zwarte steen van Mekka. Dit correspondeert opmerkelijk goed met de bewering dat de zwarte steen van Mekka oorspronkelijk uit Petra komt.

http://www.dhushara.com/book/orsin/dhushara.htm
http://en.wikipedia.org/wiki/Khaabou
http://www.ccg.org/weblibs/study-papers/p054.html
http://www.indigogroup.co.uk/edge/blstone.htm

12) De zwarte steen van Elagabalus

220px-Baetylus_(sacred_stone) El-Gabal

De baetyl van Elagabalus

In Emesa te Syrië stond de heilige steen van de zonnegod Elagabalus. Dit was een conische zwarte steen waarvan geloofd werd dat hij uit de hemel was komen vallen. Hij werd symbolisch beschermd door de adelaar als vogel van de zon. De Romeinse keizer Marcus Antoninus liet zich naar deze god ook Elagabalus (218-222) noemen. Hij zag Elagabalus als dezelfde als de Romeinse zonnegod Sol Invictus. Hij bracht deze steen naar Rome en installeerde deze in een nieuwe tempel; het Elagabalium. Deze stond aan de oostkant van de Palatijnse heuvel. In deze tempel werd – in zijn regeerperiode – ook het Palladium en de steen van Pesinnus van Cybele geplaatst. Met midzomer werd de steen van Emesa op een wagen door Rome gevoerd, de keizer liep dan achterwaarts door de straten voortdurend kijkend naar de steen. Zijn opvolger Severus Alexander liet de steen terugbrengen naar Emesa.

http://firstlegend.info/3rivers/thetreeoflifeomphalos.html
http://www.forumancientcoins.com/moonmoth/baetyl_coins.html
http://www.livius.org/ba-bd/baetyl/baetyl.html
http://nl.wikipedia.org/wiki/Elagabalus

13) Het Palladium van Troje

800px-Pompeii_-_Casa_del_Menandro_-_MenelaosEen – mogelijk – aniconisch en zwart beeld van Pallas dat volgens de klassieke teksten uit de hemel was gevallen. Zeus gooide het uit de hemel en op de plaats waar het viel werd de stad Troje gesticht. Ook Troje wordt gezien als een middelpunt van de wereld. Later werd het volgens de mythe door Aeneas, de stichter van Rome, naar Rome gebracht. Het werd bewaard in de tempel van Vesta in Rome. Als er iets met dit beeld zou gebeuren dan zou dit direct verschrikkelijke gevolgen voor de stad Rome hebben. Een belangrijk verschil met de andere objecten is dat het Palladium waarschijnlijk van hout was..
http://en.wikipedia.org/wiki/Palladium_(classical_antiquity)
Picardi – Myth and Geology p. 222

14) De steen van de Efesische Artemis

De vroegste tempel te Ephese in Klein-Azië (8eE vC) die aan Artemis was gewijd zou een heilige steen bevatten waarvan gezegd werd dat die uit de hemel was gevallen. Mogelijk is deze steen een meteoriet. Dit gegeven is gehaald uit de Bijbel: Handelingen 19:35 en kan sterk in twijfel worden getrokken.

http://articles.adsabs.harvard.edu//full/1936PA…..44..514W/0000514.000.html

15) De Cintamani steen

In het boeddhisme van Tibet wordt gezegd dat de Cintamani steen een van de vier heilige relieken is die uit een kist kwam die uit de hemel viel.
http://en.wikipedia.org/wiki/Cintamani
http://www.aruarian.com/cintamani-stone/

Ook interessant over heilige stenen:

Myth and Geology – ed. Luigi Piccardi,W. Bruce Masse
Guardians of the Holy Grail – Mark Amaru Pinkham
Symbols, sex and the star – Ernest Busenbark
http://firstlegend.info/3rivers/thetreeoflifeomphalos.html

A hexagon is actually a flattened out cube when viewed at it three dimensionally En de hexagon is het binnenste van het Salomonszegel (merkabah)


 

 

3 reacties op “De symbolische betekenis van de Ka’aba, de Eben Shetyya en andere stenen van het begin en het centrum

  1. Hij is weer goed… Overigens van de Kris (volgens mij van oorsprong Hindu maar nu voor Indonesische Moslims en Hindu’s erg belangrijk voorwerp) word verteld dat de kleurenlijnen op het lemet door een mengsel van ijzer en tin ontstaat met een behandeling van b.v arcenicum… Maar dat het tin eigenlijk een vervanging is voor de (te zeldzame) meteoriet ‘steen’.. die er oorspronkelijk bij voorkeur in verwerkt werd.

  2. Bedankt voor de uitvoerige uiteenzetting. Ben deze zomer naar Chios getrokken, een eiland van Griekenland. Heb daar de Steen van Homerus ontdekt. Volgens mij had het eigenlijk de Steen van Cybele moeten zijn. Haar heiligdom werd een trap hoger ontdekt, inclusief (drooggelegde) bron. Veel succes nog met de zoektocht.
    Chris

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.